Langzaam kruipt de tijd voorbij. Dat klinkt depressief en vaag tegelijk. Ongeveer net als het boek wat ik gister uitlas. Geschreven door de schrijfster Jenny Valentine. Het heette mierenkolonie. Het boek start heel vaag. Langzaam wordt het steeds helderder, maar het blijft vaag. Het boek lijkt op mij. Gebroken soep van Jenny Valentine is trouwens ook een goed boek. Haar boeken geven je een heel vreemd soort gevoel. Niet verdrietig maar ook niet hysterisch vrolijk. Zoals van die mierzoete tekstjes met meisjes met problemen die uiteindelijk allemaal op adembenemende wijze verdwijnen. Van die meiesjes die op de laatste bladzij tot de conclusie komen dat hun leven geweldig is en dat Tyler helemaal niet vreemd ging met Jessica. Ik noem maar een voorbeeld. Er blijft alleen een soort fijne leegte over nadat de laatste letters langzaam wegkruipen.
Langzaam kruipt de tijd voorbij. Maar ik verveel me niet. Ik vermaak me juist prima. Het is vakantie. En ik heb dus veel boeken en Elle´s ingeslagen. Net als vroeger houd ik van ´s avonds in bed lezen. Dat begon al toen ik vroeger werd voorgelezen. Je herkent het wel, want veel kinderen zijn begonnen met bijvoorbeeld Jip & Janneke voor het slapengaan. Ik hield ook altijd van sprookjes. Peter Pan, Doornroosje en vele andere prinsessen. Een kinderdroom was dan ook voor mij (en veel van mijn klasgenootjes, daar kwam ik later achter toen ik mijn inmiddels bijna uit elkaar gevallen vriendenboekje doorbladerde. Er wilden er ook kinderen als ze groot waren veranderen in een kat of dinosaurus.) later een prinses te worden. Of een Barbie. Of een lid van K3 (awyeahawesomeheid).
En dan nu. Mijn all time favourite van K3. De goede oude dagen dat Kathleen er nog bij was. Ik weet niet, maar om een of andere reden voelt het nog steeds raar als ik Josje daar op het podium zie staan.
Maar goed, waar ik nou eigenlijk over wilde vertellen. En nu zonder omwegen. was over mijn lievelingsvoorleesboek. BAM. Dat is een lang woord. Het ging over een eendje. Dat eendje had rode stippen op zich. De naam van dat eendje is Pardoes. Pardoes heeft altijd een basmuts op. Hij bleef altijd dicht bij zijn parasol omdat hij dan als het ging regenen snel terug kon naar zijn parasol. Dan zouden zijn stippen niet wegspoelen. Maar op eend dag was hij te ver van zijn parasol. Al zijn stippen spoelden weg. Pardoes geeft niet op en blijft zoeken naar zijn zijn stippen. Die vindt hij weer terug dankzij een rodestippenregenbui. Het boek heet Pardoes en is geschreven door An Candale. Het is echt een heel mooi prentenboek.
Vandaag was mijn zusje jarig. Ze werd 3. Hoera hoera. Speciaal voor haar heb ik kleine pannenkoekjes gemaakt (nee, geen poffertjes. Gewoon kleine pannenkoekjes). Die is ze nu aan het opeten. Vanaf hier zie ik ze allemaal 1 voor 1 in haar mondje verdwijnen. Ik wilde dat ik er een foto van kon maken want het ziet er heel schattig uit.
O.o Deze zijn zo cool. ARGH.
Omdat ik geen foto's kan maken ben ik nu nog meer overgegaan op tekenen. Hoe ik die hier op ga krijgen? Ik denk dat ik dan toch maar zal moeten toegeven aan wazige, vage webcam/telefoon beelden. Ik voel me nu ik dit schrijf echt heel verwaand. Als in: Omg. Mijn camera is kapot dus nu is mijn leven voorbij en moet ik elke post wijden aan mijn kapotte camera omg. Expres geen caps. Dat zou het nog dramatischer (verwaander) laten lijken. Vanaf nu zal ik niet meer zeuren en al mijn tijd steken in jou voorzien van een blik uit mijn leven. Met potlood wel te verstaan. Maar ik moet wel genoeg tijd vrijhouden voor lui zijn.
Vandaag heb ik ook geprobeerd een visgraatvlecht te maken. Hij zag er bij lange na niet zo awesome uit als bovenstaande vlecht (die is echt perfect. Te perfect voor wat mijn bibberhandjes aankunnen. Daarbij ben ik echt een mislukkeling als het gaat om haar.). Die van mij was vooral heel warrig. Er staken allemaal haartjes uit. Maar, het ziet er moeilijker uit dan het is. Toen ik begon dacht ik echt zo van: fuck. Dit lukt nooit. En toen bezig was dacht ik de eerste keer: wat the Herman? Die klitten krijg ik er nooit meer uit. En na nog een keer proberen dacht ik van: ooh. Ik snap het. Hier onder een filmpje dat mij heel erg heeft geholpen. Lauren Conrad heeft echt mooi haar. o.o
Nog even oefenen en dan probeer ik met gekleurde plukjes. Dat geeft ook een heel gaaf effect! Hoop ik.
Dag dag.
Tot de volgende keer.
x
Marlene
Geen opmerkingen:
Een reactie posten