ken je dat gevoel dat je oneindig lijkt te zijn? Dat gevoel dat je krijgt bij het lezen van een mooi boek, waarvan je alle letters een voor een opslokt als een glas zoete limonade. Of het gevoel dat je krijgt bij het opslokken van een glas zoete limonade, terwijl je een zonsondergang bekijkt. Of juist een zonsopkomst, wanneer er een prachtig liedje je oren binnen komt en vanaf daar verder gaat naar je hersenen. Om er een licht, vrolijk oftewel eindeloos gevoel te veroorzaken. Ik zocht al een tijd naar het woord om dat gevoel goed te beschrijven. Na het lezen van 'De belevenissen van een muurbloem' van Stephen Chbosky was het duidelijk welk woord gebruikt moest worden. Natuurlijk horen daar dan ook de perfecte voorbeelden bij, maar ik denk dat die dingen vanzelf duidelijk worden na een paar avonden in bed lezen. Het boek is best, hoe zeg je dat, rauw geschreven. Dat maakt het wel mooi. En ik heb er een heleboel inspiratie uitgehaald voor boeken. Op mijn muur hangt nu dan ook een boekenlijst.
Dus, school begint bijna. Maandag om precies te zijn. Voor mij dan. Niet voor iedereen. In het noorden van Nederland bijvoorbeeld. Daar mag er nog een paar weken van de vakantie genoten worden. Of natuurlijk als je je eindexamen gehaald hebt. Gefeliciteerd! Met je diploma en met je welverdiende, lange vakantie. Lucky bastards. ;)
En bij school hoort natuurlijk een heleboel. Allereerst is mijn moeder vandaag toevallig achter mijn waarschijnlijk nieuwe rooster gekomen. Ik ben nog steeds niet helemaal van de schrik bekomen. Op maandag valt het mee. Dan ben ik vanaf het 6e uur vrij. Maar dat is maar het kleine begin. Het begin voor 4 dagen waarvan ik 2 lange dagen tot het 8e uur vast word gehouden en de andere 2 dagen tot het 7e uur in klaslokalen door zal moeten brengen. Nog maar even lekker lang genieten van het niets doen. Niks niks niks. Ook moet even duidelijk gemaakt worden dat boeken kaften het meest irritante werk is dat er bestaat. Ik heb nog maar 2 boeken
Bestel nu binnen 10 minuten en nu ontvangt er een gratis papa pet, papa t-shirt en papa kalender bij. Batterijen niet inbegrepen.
Zo ongeveer.
Oke, ik ontken het niet. Mijn liefde voor dans is drastisch toegenomen. Ik droom choreografieën, ik droom dans, ik droom van spitzen en balletpakjes. Ik kijk video's van het zwanenmeer en The Royal Opera House en ben verslaafd aan de televisie serie Dance Academy. Nog nooit heeft een televisie serie me zo geïnteresseerd. Oke, vergeet Wie Is De Mol? Niet. Wie Is De Mol? verdient het gewoon om met hoofdletters geschreven te worden. Ik bedoel, kom op. Het blijft jammer dat Art Rooijakkers de presentatie heeft overgenomen van Pieter Jan Hagens. Deze presentator doet het toch op een iets specialere manier, iets mysterieuzer dan Art. Maar dat terzijde. Dance Academy spreekt me erg aan. Ookal kan ik niet duidelijk uitleggen wat de redenen daar voor zijn. Deze zomer heb ik een bucketlist gemaakt. Gewoon omdat het kan. Er staat een heleboel op. Onder andere dat ik ooit balletlessen of lessen in moderne dans zou willen volgen. En dat ik op spitzen wil kunnen dansen/lopen. Dans heb ik altijd al een prachtig iets gevonden. Ik heb 1 jaar hiphop gedaan, maar daar ben ik om verschillende dingen mee gestopt. Laat het alleen duidelijk zijn dat ik dat niet besloot omdat ik het dansen niet leuk vond. Absoluut niet. Goed, ik vind het wel gepast om nu te laten zien van wat ik dan zoal bekijk.
volgensmij is dit het juiste zwanenmeer.
Waar ik veelvoudig zuchtend naar kijk.
Dat was het dan voor nu, bedankt voor het lezen.
Liefs,
Marlene
Geen opmerkingen:
Een reactie posten