vandaag besloot ik dat ik iets wilde schrijven over uitvindingen. De een zo geniaal dat het een prijs verdiend, de ander, nou, het tegenovergestelde. Kleine dingetjes die je eigenlijk ontzettend nodig blijkt te hebben. Maar weet je wat? Genoeg introductie. Ik vind dat ik dit ontzettend slecht schrijf, terwijl ik eigenlijk gewoon probeer te zeggen: een ode aan het genie dat zichzelf de 'ontdekker van de wasknijper' mag noemen. En vele anderen.
Wasknijpers.
Wat wikipedia ons over de wasknijper te vertellen heeft? Niet zo veel eigenlijk. Dit keer weinig dure woorden gelukkig. Er staat dat de wasknijper in 1853 door David M. Smith uit Vermont, Verenigde Staten is bedacht. Een paar seconden later leer ik dat de 1e wasknijper gemaakt is door Jeremie Victor Opdebec. Maar dat deze clothespin (zoals de Engelse naam luidt), geen veer had, maar alleen van hout was met een gleuf erin. Waarschijnlijk is David degene die de wasknijper bedacht zoals wij hem nu kennen, dus met een veer erin en waarbij het maken van een knijpbeweging nodig is. maar dan van hout. Dat hout veranderde later in plastic. Zou Jeremie dan verantwoordelijk zijn voor deze versie hieronder?
Aangezien niet alle was altijd even dik was kon de knijper hier boven niet elk kledingstuk goed aan de waslijn houden. Toch zonde van je witte blouse, die aarde vegen erop.
Rekenmachine.Wellicht wordt er van jou ook verwacht elke wiskunde les een rekenmachine bij je te hebben. Mijn rekenmachine heet Henk. Ja, Henk. Eigenlijk Hendrik Tinus. Maar Henk klinkt lekkerder. Henk helpt mij gelukkig graag met sommen en schrikt nergens van. Op wiskundig gebied dan, voor water heeft Henk altijd al angst gehad. Hij wil op vakantie dan ook nooit mee zwemmen. Dit is een ode aan Henk. En aan jou rekenmachine. Want hij/zij verdient het.
Door andere mensen wordt Henk ook wel 'zakjapanner' genoemd. In 1623 bouwde Wilhelm Schickhard de eerste rekenmachine. Met deze voorvader van Henk konder getallen tot 6 cijfers opgeteld en afgetrokken worden. Henk lacht. "Ik kan veel meer" zegt hij. Al geeft hij even later toch ook wel toe dat het kunnen maken en bedenken van zo'n machine erg knap is. De machine werd eerst vooral gebruikt voor astronomische tabellen, maar mocht later nog veel meer van de wereld zien toen hij ook in winkels en op kantoor werd gebruikt. Vanaf 1954 kwamen de electronische rekenmachines in beeld. De machines waren groot en ook al bestonden ze zo lang, er moest nog steeds een aardig bedrag voor neergeteld worden. Dat zag er ongeveer zo uit:
(Facit NTK)
Toen werd het 1967. Het was de beurt aan Jack Kilby om de rekenmachine verder te ontwikkelen. Dat deed hij door het eerste zakrekenmachine te maken. Dat deed hij in de labratoria van Texas Instruments, een bekend bedrijf dat nu nog steeds Henks maakt (oke, Henk is een Casio) en dat door mijn wiskundedocente wordt aanbevolen. De Henk van toen woog 1,5 kilo en was ongeveer zo dik als een woordenboek.
De Olivetti Divisumma 24 uit 1964.
Hoe meer seconden er wegtikten, hoe beter de Henks ontwikkelden. Ze werden kleiner en hadden later ook niet altijd meer batterijen nodig. Zonlicht was al genoeg.
Dus, mijn wiskunde huiswerk is af maar Henks knopjes popelen om ingedrukt te worden. Nog een paar leuke sommen en getallen die niets (ik beloof het) met zwaar nadenken te maken hebben. Het enige dat nodig is, is een rekenmachine ondersteboven.
Type:
61773236 = gezellig
7083170 = oliebol
een bekende: 707 + 707 = 1414 (lol + lol = hihi)
31737 = lelie
Is het mogelijk om van wiskunde toch enigszins een leukere bezigheid te maken?
Zo, dat was het. Misschien doe ik vaker van dit soort posts, misschien ook niet. Tenslotte: Dear Wikipedia, thank you.
En niet te vergeten ook jij. Thank you. Voor het lezen van mijn post. Tot de volgende keer.
Liefs,
Marlene
Geen opmerkingen:
Een reactie posten