Een paar dagen geleden probeerde ik cinnabon te maken. Met een oneindig grote nadruk op probeerde. Dat zou er dan ongeveer zo uit moeten zien:
Dat van mij was zeg maar de gemuteerde versie ervan. Het begon allemaal vrolijk. Ik ben sowieso al vrolijk wanneer deeg mag kneden. Ik bedoel, het is net klei maar je hoeft er daarna geen onmogelijke vormpjes mee te maken en daarbij, het wordt voedsel. De plakbal deeg moest in de oven rijzen. En kijk, daar ging het fout. De plakbal werd maar niet groter. Hij kreeg zijn kleine groeispeurt pas veel later, en toen stelde het nog niet veel voor (voor de duidelijkheid, hij moest dus 2 keer de oven in, eerst als plakbol om te rijzen (dat deed de ongehoorzame plakbol dus niet) en daarna nog een keer om... ja, ik weet eigenlijk niet meer waarom, het werkte tenminste wel want toen ging hij pas rijzen). Gemuteerd, ik zei het toch. Toen ik mijn nog steeds plakkerige plakbal oppakte besloot ik heb toch maar uit te rollen (van rollen met een deegroller word ik ook vrolijk, dus dat moest en zou ik die middag doen) en er nog enigszins rolletjes van te maken. Ik heb er toen maar een soort rozijnenrol scone ding van gemaakt. Met veel kaneel. Kaneel maakt alles goed. Even eerlijk, het is echt zo. Ik doe het ook op ei. Met over de ei natuurlijk nog een heel palet van andere specerijen en kruiden.
Volgende keer beter. Maar dat zal zeker lukken met mijn 'cookingskills' *ahum*. Heb jij nou nog tips voor het laten rijzen van deeg? Of heb je al eens cinnabon gemaakt? Het reactie gedeelte dat je met je knappe hoofdje waarschijnlijk al lang had ontdekt staat open. Wagenwijd. Uiteindelijk werkte het nog best als scone. Maar ik had toch liever dit uit de oven zien komen:
Vrijdag had ik mijn eerste S.O. van het vak wiskunde. Na de overhoring waren mijn handen zo trillerig dat ik per ongeluk eerst de rits van mijn etui en daarna dat ritsding (dat stukje waar je aan trekt) heb gesloopt. Ik weet niet precies hoe ik het heb gedaan, maar ik heb de rits afgebroken. Die ging de rest van de dag dus ontzettend moeilijk meer dicht. Vandaag ging ik dus op pad voor een nieuwe etui. Het kan soms best lastig zijn, kiezen. Zo ook vandaag. Eerst viel mijn oog op een klein, roze etuitje. Het heiligdom werd duidelijk toen ik het etuitje omdraaide en een prachtige My Little Pony me recht in mijn gezicht keek. Helaas bleek hij al snel veel te klein te zijn voor alle troep die ik in mijn etui meeneem. Ik legde hem terug en terwijl ik dat deed zag ik een etui als een soort tandpasta tube. Ik vond het wel humor hebben dus koos ik die.
Vraag van Henk (mijn rekenmachine weet je wel? Van de vorige keer? Oh, die? Ja, die!): "Heb je nou echt een hele alinea gewijd aan de vondst van je etui? En geen letter over mij?"
Ja Henk, dat klopt.
Nu Henk zich uit mijn schooltas heeft gewurmd en naast mijn scherm is komen zitten leest hij rustig voor zichzelf mijn volgende onderwerp, van letter tot letter door. En nog een keer. "Wat is kleurenallergie?" vraagt hij.
Ik kwam er pas geleden achter dat het bestond. Kleurenallergie. Betekend dat dan dat je geen enkele kleur aan mag raken of zoiets?
Ik besloot de altijd vriendelijke, behulpzame Google in te schakelen. Google linkte mij door naar het verhaal van ene Cycil Aak. Zij vertelde een allergie voor de kleur roze te hebben. Ze schreef dat telkens zodra ze de bovenstaande kleur te zien kreeg, er onmiddelijk een reactie kwam waardoor ze hartkloppingen en een migraineaanval had. Er was zelfs door specialisten gezegd, dat als ze te lang naar de kleur keek, het haar dood kon betekenen. Voor haar zijn alle kleuren tussen lavendel en donkerpaars schadelijk, maar bij felle tinten als neon roze, werd het pas echt erg.
Ik vraag me dan af hoe je dan normaal over straat kunt, zonder langs een reclamebord te lopen en opeens ineen te krimpen van de pijn. Loopt ze dan misschien rond met zo'n soort carnavalsbril, die alles groen, of blauw doet lijken (niet grappig bedoeld, een serieuze vraag die bij mij opkomt, wat ik nu schrijf is sowieso niet bedoeld als lachwekkend ofzo. Voor als je mocht je denken dat ik een harteloze, gemene schoft ben die het lachwekkend probeert te maken)? Kan ze na een uurtje gesport te hebben zichzelf eigenlijk wel in de spiegel bekijken, zonder last te krijgen van die rood/roze kleur op de wangen? omdat deze soort allergieën onder de meeste mensen totaal onbekend zijn (zeg eens eerlijk, kende jij het al?), zijn er dus ook (nog) geen heel goede medicijnen. Ik hoop voor deze mensen dat die snel komen.
Ik kwam op dit onderwerp doordat een vriendin van me vertelde ooit eens een muzieklerares gehad te hebben die allergisch was voor kleur. Ze moest altijd witte handschoenen aan en als ze dat niet deed kreeg ze erg rode plekken op haar gezicht en werd ze gewoon echt ziek.
F/W 2012/2013 Tadashi Shoji
Wellicht is deze jurk dan een goede optie. Deze jurk vind ik sowieso een prachtige jurk die niet eens al te net hoeft te zijn. Het kant past heel mooi.
Het spijt me voor deze grote brug opeens. Ik wil, omdat dit niet alleen een soort dagboek is, maar ook nog steeds een modeblog, er toch een beetje mode in meegeven. Maar om nou een show te laten zien waarin het lijkt of er een kleurbom is ontploft, vind ik ook een beetje respectloos overkomen. Dus laat ik een paar prachtige black dresses zien. De een nog eleganter dan de ander. De een nog stijlvoller dan de ander.
F/W 2012/2013 Tadashi Shoji
Nog een van hetzelfde merk. Maar hij is het waard vind ik. Al is dit natuurlijk niet helemaal zwart, hij verdient toch zeker wel een plaatsje in mijn lijst. Mijn complimenten!
Resort 2012/2013 Temperly London
Dit merk kan er zeker ook iets van. De rok laat het er vintage uitzien en de armen zijn prachtig gedetailleerd. Met als kers op de taart, een leuk extraatje, de zeester. Al ben ik er nog niet helemaal over uit of de rok wel echt zwart is, of donkerblauw. Al met al een jurk die ze zo naar me mogen sturen.
S/S 2012/2013 Vivienne Tam
Vivienne Tam laat weer een interessant werk zien. Al is het misschien niet iets dat je zo zou dragen, het is het bekijken waard. Het doet me denken aan zo'n papiertje waar je met je schaar allemaal leuke vormpjes en figuurtjes uit kunt knippen. En die dan net als een vlinder, precies hetzelfde zijn zowel aan de ene, als aan de andere kant.
S/S 2012/2013 Vivienne Tam
Weer liep er iets moois langs tijdens de S/S show. Al kun je deze jurk niet erg little noemen, het is toch wel een interessant geval. Het doorzichtige stuk van de tok doet me denken aan een soort wolk. Ik weet niet waarom, maar het lijkt alsof het onderlichaam van het model verpakt zit in een doorzichtige, donkere, regenwolk. Alles bij elkaar klopt het.
S/S 2012 Marchesa
Tussen alle bruidsjurkwitte rokken en de andere lichtgekleurde creaties schuilt er toch nog ergens een 'black pearl.' Ik vind de punt bij het bovenstuk vind ik erg mooi verzonnen. Een chique jurk die, alles bij elkaar, toch nog pit krijgt. Onder andere door de doorzichtige rok.
F/W 2012/2013 Maiyet
Ik weet eigenlijk niet goed wat ik moet schrijven. Dat is geen goede eigenschap voor een blogger. Maar het spreekt zo van zich allemaal. Het past gewoon perfect. De pofmouwen, de V-hals, het lieve rokje. Met de gouden details, die je er eventueel zelf nog meer aan toe kunt voegen. De rok maakt het geheel er romantisch uitzien.
Dat was het dan. Nog even braaf de linkjes erbij zetten, zonder was deze post niet gelukt.
Catwalkfoto's van: Vogue.nl
Artikel: allergisch voor roze! : http://hosted.zopp.nl/rozeallergie/
Foto's cinnabon: Weheartit.com
Veel liefs,
Marlene
Geen opmerkingen:
Een reactie posten