beschaamd las ik de datum van mijn laatste post. 4 januari. Natuurlijk veel te lang geleden. Het spijt me enorm. Excusez-moi.
Zijn stem. Het is prachtig. Een groot fan van P!nk ben ik al tijden, kan ik eerlijk toegeven. Maar in combinatie met Nate Ruess barst er een luid gejuich los binnen in mij. God, wat een muziek. Ik had niet gedacht dat de Fun zanger mij zo aan iemand zou laten denken. Ik had sowieso niet gedacht dat iemand dat nog zou doen.
Ik dacht weliswaar aan Freddie Mercury. Ja inderdaad, Freddie, the man.
De tekst van het liedje. De melodie. Alles. Het is vuurwerk.
Teatime, scones en bosbessenjam.
Natuurlijk voelde het als mijn taak om, naast het bidden voor meer samenwerking tussen de twee, eens op zoek te gaan naar hem. Snel klikte ik de pagina met het lied weg (het lied verdient een eigen webpagina, duhh..) en opende een nieuw tabblad tussen een ravioli recept zonder pastamachine en de google pagina waarop ik had opgezocht hoe de bladeren van een berk eruit zagen.
Fijn, ik was dus op zoek. IJverig zocht ik in mezelf
een perfecte bron. Wie anders zou mij daar beter mee kunnen helpen dan mijn grote, kleine vriend met
Eenmaal aangekomen (eens zien, ga ik vandaag voor Wikipedia in het 'Frysk' of zal mijn kennis worden verrijkt door mooi, Botswaans schrift?) verwees Wikipedia mij snel door naar de juiste pagina. Pure perfectie straalde van mijn scherm af. De toon voor 'ultimate happiness' was is gezet. Als een vanille-babykoekje eten mijn ogen de letters op. De kleine chocolade stukjes die bovenop het koekje zijn uitgestrooid gaan net zo makkelijk mee. Knisperchocolade wel te verstaan. Het is een heel bijzonder soort chocolade, zodra je erop zuigt begint het als een orkest van neervallende regendruppels op een paraplu. Ook valt het verschil te proeven, los van dat het soms veel zoeter is dan de meeste chocolade is het zacht aan het knetteren in de binnenkant van je wang. Ik bedoel maar, misschien iets om voor je verjaardag te vragen.
Een klein koekje is het wel, veel gegevens zijn er niet te vinden. Ik lees het lichtblauwe blokje aan de rechterkant. Daar zocht ik naar. "Genre(s)" staat er dik gedrukt. Geen Jazz, geen Heavy Metal, geen Blues. Keiharde Indie rock/pop komt er uit mijn speakers wanneer ik ze aanzet. Als mijn leven een tekenfilm was, hadden ze (verwijst naar: opdringerige stripfiguur oma's zonder gevoel voor kinderen en fantasie, ook al denken ze dat laatste wel te bezitten, een beetje als George's oma in George's Marvellous Medicine - Roald Dahl) geschreeuwd en geklopt, en waarschijnlijk nog meer geschreeuwd. En (zoals in George's geval) aan kinderhaar getrokken, zodat ik verdorie die muziek eens zou uitzetten.
Maar het is wel Indie.
Indie is als een geheim.
Indie komt steeds meer voor in de veelgeliefde muziek, als kleine invloed in een lied, of als groep/zanger(es) die als het ware getrouwd is met de stijl en het niet meer loslaat. Langzaam komt Indie met een opmars, geliefd bij velen. Denk dan aan Fun, dat dus met muziek als We Are Young niet ongehoord blijft. Maar denk ook eens aan Florence + The Machine. Natuurlijk, een naam die al een paar jaar meegaat en onder een groot publiek bekend is, maar dat toch nog vast lijkt te zitten in een ontoegankelijkheid voor Pop liefhebbers.
Tot aan dit moment.
Mijn radio stond aan. Ik had hem graag aan, de stemmen vergezelden mij en ik hoefde er niets voor te doen. En toen werd Florence + The Machine aangekondigd. Mijn oren spitsten zich en mijn hoofd ging omhoog. Mijn ogen keken scherp naar de radio. Alsof daar iets te zien was. Hoorde ik het goed? "Florence and The Machine" had ik toch zojuist horen aankondigen. Blij als ik was huppelde ik naar de kast waar mijn radio op stond toe. Het geluid zette ik harder en voor ik de antenne nog iets rechter had gezet klonken de eerste tonen al. Het kwam me bekend voor. Het was Spectrum, nieuw uitgekomen. Ik had hem pas nog geluisterd.
Maar, betekende dit misschien dat Florence langzaam terrein ging winnen? En misschien zo ook Indie? Hoefde ik niet meer mijn zelfgemaakte playlist aan te klikken om Indie schatten te horen? Zou de radio dit meer gaan doen, omdat de meerderheid van de mensen dit ook wilde?
Ik hoopte het. Als fan van Florence's prachtige stem en haar geweldige bandleden gunde ik het hen erg. Een groot succes in Nederland, en een nog groter succes over de hele wereld.
Ook op Google hoefde ik op de zoekbalk alleen haar voornaam in te typen. Het was genoeg om haar hele band en naam te zien staan. Misschien komt het door het groeiende succes van de Engelsen? misschien doordat er niet zoveel Florence's zijn? Maar dat valt toch wel mee?
Ook Lana Del Rey zal bekend klinken. Blijkbaar is ze zo geliefd, dat H&M het wel aandurfde haar als model voor hun campagne te nemen. En de bands, onder andere Of Monsters And Man, Kings of Leon en Gossip. Zelfs Coldplay geeft toe iets te voelen voor het alternatieve.
Voldoende voorbeelden van een genre, populair en toegankelijk. Toch, als ik het woord 'indie' in mijn klas zal laten vallen weet niemand waar ik het over heb. Ik zal hooguit de vraag krijgen wat de taal van het woordenboek waar ik nu weer in heb zitten lezen was.
In mijn les Engels, werd de vraag gesteld welke muziekstijl ik graag luisterde. "Well.." antwoorde ik, "I like Indie and Classical music." was het vervolg.
Meteen had ik het gevoel dat er om mij heen druk gefluisterd werd. Wat overigens niet zo was maar hé, ik moest het beeld van cliché schoolfilm over onzekere meisjes in mij levend houden.
Stilte. Dat was het. Een paar verbaasde blikken ook. Wat? Indie? Wat is dat? Qu'est-ce que c'est?
Mensen die nog nooit van Indie hadden gehoord.
Maar, bedacht ik me toen ik kauwde op mijn cracker met vijgenjam en geitenkaas, de keer dat ik Florence uit de radio hoorde komen, werd er toen na afloop niet aan toegevoegd dat ook Calvin Harris aan deze productie had meegewerkt? Ik vond hem al een beetje anders klinken. Bij het vervolg van de samenwerking tussen de twee (Sweet Nothing het bekijken van het filmpje is ten zeerste aan te raden. Mijn complimenten, het is als een awardwinnende minifilm, zoals beeld en geluid zijn gebundeld.) ging de muziek naar mijn mening nog iets meer in de richting van Pop.
Dus, misschien lijkt het nu alsof ik een enorme hekel heb aan Popmuziek. Nee. Nee. Nee.
Moge het duidelijk zijn.
En wanneer ik het laatste stukje van mijn cracker met vijgenjam en geitenkaas doorslik gaat er nog een gedachte in mij om. Misschien duurt het nog lang voor Indie een enorm bekende stijl zal zijn. Maar is dat wel nodig? Ik gun ze heus wereldsucces. Maar tegelijkertijd ben ik toch een heel klein beetje blij, wanneer ik aangegaapt wordt, wanneer ik het weer uitleg, wanneer men vraagt of het iets met indianen te maken heeft, of crackers, of dat er misschien iets verkeerds op mijn crackers heeft gezeten dat ik per toeval binnen heb gekregen.
Indie is als een geheim, alsof het dan heel even lijkt alsof ik het helemaal voor mezelf heb. Het klinkt misschien raar, maar op dat ene korte moment voel ik me toch een klein beetje speciaal.
Indie is als een geheim.
Een goedbewaard geheimpje dat ik hoop nog lang bij me te houden.
Hiermee sluit ik deze post.
Have a fun day,
liefs,
Marlene
Geen opmerkingen:
Een reactie posten