Over okonomiyaki en lui zijn en filmposters.

Hallo,

vandaag voel ik me lui. Waarschijnlijk omdat de laatste dagen van deze vakantie langzaam wegsluipen
en ik nog even wil genieten. Maar nee, ik denk niet dat dat het is. Dat is zo cliché (*pakt notitieblokje*, hatseflats. Een nieuw voornemen voor dit jaar. Die eeuwigdurende streepjes zoektocht is vervelend. Ik denk dat het tijd word dat ik mijn toetsenbord eens grondig uitprobeer. Funny fact: een eigenaardige eigenschap van voornemens is dat ze meestal snel weer worden gebroken. Net als bij beloftes, koekjes, harten... je weet wel. Verwacht dus ook van uw ongediciplineerde blogger niet al te veel.). Eindelijk, een punt. Ik beken nu dat dit verhaal tussen haakjes zelfs voor mij zelfs zo lang is dat ik bij het haakjes sluiten met daaropvolgende punt niet meer precies wist wat ik nou zo cliché vond.
Juist, en dan nu door.
Ik denk dat ik me lui voel omdat het al donker is en ik hier met een verlicht hoofd schrijf. In bed. Met mijn zusje naast me. Ze slaapt. Met mijn teddybeer. Vandaag voel ik me lui.

Vandaag schrijf ik een verhaal.


Langzaam schuifelde ze voorwaarts. Aan haar manier van bewegen zag je dat ze iets van plan was. Ook al stond ze in een gigantische wereldstad, in een oneindig lijkende straat, toch leek ze zich benauwd te voelen, met te weinig ruimte.Ze wikkelde haar vingers steeds strakker om het handvat van haar paraplu. Ze wilde graag weg, maar wachtte nog op het goede moment. Zo vastberaden als haar voeten hun eigen wil leken te hebben, zo onzeker stonden haar ogen. Het was misschien maar goed dat niemand het van haar ogen af had kunnen lezen, aangezien die verstopt zaten achter haar retro zonnebril.
Eindelijk. Daar stapte ze naar voren. Ze moest haar best doen om de gids in te halen, die vooraan liep en om de paar minuten zenuwachtig brulde dat de groep op tijd moest zijn voor hun volgende stop. Zijn van nature zachte stem kwam helaas niet goed boven de decibellen van al het verkeer uit. Bovendien had hij het ongeluk dat nieuws te moeten brengen op het moment dat ze over de markt liepen. Daar was het geluid zo mogelijk nog intenser dan naast een groep ongeduldig toeterende auto's. Ze liep nu vlak achter hem en haar medereiziger. Zij liep graag naast hem. De vrouw keek hem vaak verleidelijk aan, in de hoop op zijn aandacht. Het pijnlijke hieraan was alleen dat toen de groep reizigers de gids op een avond de hotelbar in hadden gelokt, zij meer over hem te weten waren gekomen. De normaal erg serieuze man, die niet vaak iets over zichzelf losliet maar vol liefde voor zijn werk was, had die avond dankzij de reizigers iets vaker zijn cocktailglas leeggedronken dan hij in tijden had gedaan. Wat er voor zorgde dat hij hen om 2 uur 's nachts lachend had bekend dat hij homo was. Dit was opzich geen probleem voor de reizigers, ze hadden het alleen nooit verwacht. De vrouw met de liefdevolle blikken voor de reisgids was er die avond alleen niet bij geweest. De groep genoot van het feit dat de reisgids echt niet door leek te hebben dat deze vrouw hem zo leuk vond, dus beloofden ze met elkaar om zijn geaardheid nog even stil te houden voor haar.

Met grote stappen liep ze de twee voorbij. Snel drukte ze haar koptelefoon, gekregen bij de boottocht, toen de gids hen een 'belangrijk verhaal over de oorsprong van de stad bij drijvende lampjes' wilde vertellen in zijn handen. Toen rende ze hard weg. Vol verbazing riep hij haar na. Maar ook nu was zijn stem niet hard genoeg.

Dat meisje, dat was ik. Irene

Ik had genoeg van het op deze manier moeten ontdekken van Japan. Nagoya, met zijn lange straten en overal kraampjes met eten. Mooi niet dat ik nu ook weer vast wilde zitten aan de gids. Toen ik langs een lekker ruikend kraampje kwam, voelde ik mijn maak knorren. Ik wist niet wat ik zou krijgen toen ik de naam 'okonomiyaki' hoorde, maar ik besloot het erop te wagen. Dit is wat ik kreeg:



Het is dus een soort pannenkoek met van alles erop. Tja.. Het was in ieder geval wel erg lekker...

Ik nam er ook dumplings bij. Ja, ik had honger. Bovendien was ik erg benieuwd hoe die zouden smaken. Ik had zelf al eens geprobeerd ze te maken, maar een groot deel van de dumplings ging tijdens het koken in het water open en alle vulling lekte eruit. In een klein bakje kreeg ik deze balletjes mee. Ze smaakten erg goed.




Langzaam wandelde ik verder. Ik was inmiddels een drukke winkelstraat in gelopen. Ik zag dat het harder begon te regenen en mijn paraplu vertelde me dat de wind ook duidelijk aanwezig was. Even later voelde ik zo'n windvlaag dat mijn paraplu me met zich mee trok. Bijna belande ik voor een auto, toen ik net op tijd, aan de rand van de straat, weer stil stond. Daar, aan de overkant, zag ik een mooi, groot gebouw. Een groep mensen liepen er net naar binnen. Ik besloot er ook naartoe te lopen. Op de veilige manier dit maal. Gewoon via het zebrapad (deze laatste zin moet met een gezond beetje sarcasme worden opgevat, net liep er een stel over het zebrapad, toen vlak voor hun voeten opeens een auto voorbij scheurde. Ze hadden geluk). Toen ik er stond wist ik meteen wat het was. De buitenkant zag eruit als een oude bioscoop, zo'n jaren 50 Grease model. Inclusief  verlicht bord met de nieuwste film erop. Toen ik binnenkwam door de grote deur zag ik het tegenovergestelde van de vintage buitenkant. Alles was strak en modern. Aan de roodgeverfde wand hingen ingelijste posters van films die nu speelden.  Stuk voor stuk Japans. Ik besloot om op goed geluk een film aan te wijzen.


Met mijn ogen dicht draaide ik een rondje en wees. Ik wist niet wat ik had gekozen, wat er stond, waarom, en ga zo maar door. En die gedachte voelde fijn. Ik hoefde het eigenlijk ook niet te weten. De gids had de afgelopen vakantie al zo voor zijn reizigers voorgekauwd, dat ik een kleine verassing niet misplaatst vond. Bovendien vond ik de paraplu leuk. Ik ging naar een kassa om het kaartje te kopen. Er waren er 2. achter beide toonbanken stonden oude mannetjes. Ik vreesde dat zij mijn Engels niet zouden kunnen beantwoorden. En ik hun Japans al helemaal niet. Met mijn gebrekkige kennis kon ik tot 10 tellen. That's it. Ik bleef even wachten en hoopte dat er misschien nog een ander, jonger iemand tevoorschijn zou komen. Snel bekeek ik de overige films die ik niet had gekozen. Er zaten veel vechtfilms bij, met een jong Jackie Chen achtig persoon in de hoofdrol. Voor een stukje vechtfilm zou ik vanavond zorgen, beloofde ik mezelf, als een van de reizigers, het nog eens waagde meel in mijn föhn te leggen, net als gisteravond.  Zodat mijn gezicht net zo wit was als dat van de geisha's op de poster. En ook al kon ik hun gezichten niet zien, ik wist zeker dat het adembenemend wit was.



Ik had lang genoeg gewacht. Voor ik keek naar de toonbank bad ik dat er iemand anders stond. Nee. Helaas. Dan moest ik het anders uitvoeren. Ik keek de kamer rond. Of misschien kan ik het beter een zaal noemen. Het was enorm. Mijn blik ving die van een jonge vrouw, van in de 20 jaar denk ik? Ik liep naar haar toe. Mijn zonnebril had ik afgedaan, dus die kon tegenover mijn houding mij aarzelende ogen niet verbergen. Ik was bij haar. Voor ik het wist hoorde ik mezelf zeggen: "Good evening miss. Do you speak English?" Niet begrijpend keek ze me aan. Toen werd haar blik rustiger, en alsof ze er deze middag op had geoefend antwoordde ze kalm, met een zwaar, Japans accent: "English? No, sorry." Ik wilde net weglopen, toen een man van rond dezelfde leeftijd als de vrouw aan kwam lopen. Hij had een zwarte baard en een hoedje op. "Excuse me, I heard you talk. Can I help you?" Ik antwoordde dat ik zijn hulp erg zou waarderen, en wat het probleem was en ik wees naar de poster. Maar natuurlijk, zei hij. Kom maar mee, ik zorg voor een kaartje.

Met het kaartje in mijn hand bedankte ik hem. Ik keek hem na, toen hij naar buiten liep. Ik schrok toen ik zag dat de voorstelling ieder moment kon beginnen. Snel rende ik naar de zaal. Zaal 2. De film was al begonnen, maar een deel van de stoelen was leeg.  Het was een bijzondere zaal, niet zoals die die je meestal ziet. Deze bioscoopzaal was ingericht als een café. Met tafeltjes met groepjes stoelen erbij, stoelen met een barok print. Aan de voorkant van de zaal stond een podium. Er hing een doek. Ik had gelukkig maar een paar minuten gemist. Op elk tafeltje stond een schaaltje gelukskoekjes.



Ik begreep de film niet helemaal, maar doordat ik de tekst niet volgde lette ik vanzelf meer op het beeld en de muziek. En dat was als een sprookje.



Het was inmiddels al laat in de avond toen ik buitenkwam. En het regende. Mijn paraplu was nu zeker geen overbodige luxe. Op dit moment was ik toch wel blij met de gids. Omdat hij zo bang was dat zijn reizigers iets zou overkomen, had hij iedereen een briefje toegestopt voor noodgevallen. Op dat briefje stond zijn telefoonnummer en dat van 2 landelijke taxidiensten. Je weet maar nooit. Ik zocht het briefje. Ergens, ver in mijn tas weggestopt vond ik het tussen een doosje pepermuntjes en een tandenborstel in verpakking. Ik had geen idee waar dat laatste opeens vandaan kwam. Na een paar keer overgaan kreeg ik een man aan de telefoon die zich met enorme vaart in het Japans voorstelde. Gelukkig bleek hij ook Engels te spreken. Er reed een taxi rond in de buurt, en zo kwam ik een tijd later aan in Tokio. De stad waar mijn hotel lag. Het laatste stukje liep ik. Bij binnenkomst zag ik de reisgids. De arme man zat diep ineengezakt in een van de fauteuils in de lobby. Hij dacht vast dat ik was overreden door een huifkar, of iets in die richting. "Als je maar niet denkt dat je het geld terugkrijgt dat ik heb gespendeerd aan de tocht en het etentje op de boot, na je weg was gegaan. Daarvoor had jij jouw planning iets eerder aan mij voor moeten leggen." Zei hij vlug. En toen liep hij weg, de trap op. En ik lachte.



Zo, dus dit was het dan. Mijn verhaal. Het is best lang volgens mij, dus ik ga snel afsluiten.
De plaatjes heb ik te danken aan Weheartit. Dat mag gezegd worden.

Bedankt voor het lezen, ik hoop dat je een heel fijne kerst, oud & nieuw, vakantie hebt gehad.
Liefs,
Marlene