Het moment van angst breekt aan. Nervositeit voor iets in de toekomst. Lange tijd ben ik bezig met het mezelf drogeren door middel van bijvoorbeeld muziek. Boeken doen het ook goed. Het werkt altijd maar voor even, zoals dat eigenlijk ook is bij het echte gebruik van drugs (wat ik voor alle duidelijkheid Niet van plan ben en/of doe) want na de roes komt de klap twee keer zo hard aan.
Het gevolg is dat ik me verschuil achter tijd. De rust die het brengt dat het desbetreffende moment nog een hele maand weg is. Echt, gelukzalig. Het heerlijke vrijdagmiddaggevoel waarop niets moet, ook mijn angst wordt nog niet onder ondergetekende ogen gezien. Ik verschuil me achter een enorme muur van tijd, die is het die mij vertrouwen geeft om mijn ogen dicht te doen en rustig adem te halen. Wat achter de muur schuil gaat wuif ik weg. Ik moet er niet aan denken wat er zal gebeuren wanneer de muur af gaat brokkelen.
Liefs,
Marlen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten