Herschreven sprookjes

Vanochtend werd ik wakker in een romantische bui. Gevalletje van de continue behoefte om op alles en iedereen wiebeloogjes en mijn nieuwe vervormende stickertjes te plakken. Een bui die perfect past bij de naam van dit blog eigenlijk. In combinatie met vakantie resulteert dit in het lezen van sprookjesachtige boeken in een bed enkel verlicht door het warme licht van zonnestralen die door de kieren van de zonnewering dringen. Van het stapeltje glimmende bibliotheek kaften dat ik voor de afgelopen drie weken tot mijn eigendom mocht beschouwen pakte ik een Astrid Lindgren boek. De Gebroeders Leeuwenhart. Een respectievelijk onderdeel van de tijdelijke eigendommen waar ik trots op ben. Toen ik later van de trap liep, was mijn hoofd nog in de donkere grotten, de bulderende watervallen, de furieuze vrouwtjesdraak en de lieve opa in het Bramendal. Nog steeds in een suikerzoete bui en nog steeds niet voldaan van het nodige shot romantiek maakte ik macarons, zo zoet dat het me verbaasde dat deze koekjes nooit aan de snoepbomen in het Snoepland van Charlie & the Chocolatefactory werden afgebeeld. Bijna had ik hierop ook de nodige wiebeloogjes geplakt.


Toen de 'Ray Of Light' de stickers passeerde,

Tot een hapje gitzwart geluk zich aandiende. De chocolade die ik had gesmolten lag maar zielig en glimmend en warm en overgebleven in het pannetje. Het was de heilige chocolade. Die waarvan ik dacht hem nooit te vinden.

Als het om chocolade gaat prefereer ik zo donker mogelijk, zo puur mogelijk. Chocolade bereikt het stadium 'heerlijk' bij een cacaogehalte van 70%. Deze reep sierde met gouden krulcijfers op een inktzwarte achtergrond. Zoiets dat je cadeau geeft met een rode strik eromheen en nonchalant wapperende linten.



En ja, met 'Warm Vintage' waas.
Omdat ik het toch niet kon laten.
En kijk 'm rechts eens cool rechtop staan.

Een nieuw stadium was inmiddels bereikt. De 85% (!) chocolade diende zich aan. Ik had niet gedacht dat de chocolade een bui zo kon veranderen, want zodra de houten pollepel mijn mond achter zich liet, een spoor achterlatend in de mondhoeken sloeg alles om. De wiebeloogjes werden hardhandig aan de kant geschoven en de lieflijke 'Warm Vintage' waas (je weet wel, die gloed die tegenwoordig mateloos populair is en op zo ongeveer elk zichzelf respecterend Instagram kanaal wordt gebruikt. Langzaam aan mist de laag steeds vaker zijn doel, doordat hij nu ook over foto's met gloednieuwe auto's en knappe Ipad's wordt gesprenkeld) veranderde in een rokerige rand. Het 'Dark Side' gevoel dus. Van zwaar weer in een café in gangster Detroit. Ineens had ik meer zin in uitgelopen make-up en vreemd genoeg ook in gerookte zalm en paling (maar dit waarschijnlijk door het beeld en de geur van smeulend hout). Een monsterlijke chocolade is het, dat verzeker ik. de combinatie zoete macaron met bittere 82% chocolade liet veel verwarring achter. Detective jassen dansten voor mijn ogen met snoezige Mary-Janes eronder. Heidi's rookten zware pijpen en dronken Jack Daniels. De Kleine Zeemeermin deed zich tegoed aan visnethandschoenen en graffiti. En nu zit ik hier. Leegte overheerst langzaam aan. Ik moet maar weer eens op zoek naar een nieuwe bui denk ik. Wat dacht je van de Indiana Jones vermomming?

Liefs,
Marlen