Vakantie is..
Zwarte snoepjes
In de warme zomer een hele groep bramenstruiken vinden die uitnodigend hun
zwarte pracht aan elke tak hebben hangen en uitnodigend in de zon laten stralen.
De echte schatten zitten echter altijd verstopt. In de koelte van de schaduw van het blad, achterin, onderin. De underdog
die uiteindelijk toch niet onder bleek te doen voor de eerste blik. Aan de kant van het pad gekomen blijken er nog
meer van ze te zijn. Zachtjes tasten vingers de hele plant met zijn zoete
vruchten af. Zo lekker als het is. En ik dacht alleen maar: ooit neem ik bakjes
mee. Schattige snoepbakjes met strikjes en Willi Wonka erop. Het zijn snoepjes,
snoepjes zijn het, snoepjes, zo kunnen ze verkocht worden. Ik kan de jam, vers uit de pan die ik met
liefde zelf zou maken, bijna proeven. Uiteindelijk zal elk vingeruiteinde een rijke,
paarse kleur sieren. Pas wanneer ik besluit dat ik genoeg heb gehad (a.k.a. het
moment dat de struik leeggeroofd is en de slakjes zielig wegslijmen en de
vliegjes hun pootjes wrijven van irritatie omdat ze zelf geen hapje meer kunnen
vinden) zie ik een paar stiekeme blikken die duidelijk wijzen op een
neerbuigend paar ogen. Pff, pauper, hoor ik ze denken terwijl hun glimmende
fietsjes voorbij rijden. Ik negeer ze. Want ik had geluk en was vrolijk. Ik
voelde me als een klein meisje in een prachtig bos van zwart goud, ik kan mijn
vingers erbij aflikken. En nee, ik had er niet eens een plastic bakje gevuld
met genetisch gemanipuleerd té perfect fruit met een veel te hoge prijs voor
nodig, want dude, die dingetjes zijn zo ondergespoten dat, wanneer iedereen slaapt
en het donker is ze veranderen in opstijgende glow-in-the-dark wezentjes. Dus. Maar
goed, ik voelde me gelukkig en kinderachtig in de positieve zin van het woord
en nogmaals gelukkig. Want ik was echt gelukkig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten