Lieve zondag, ik moet je iets vertellen

Hallo,

 

Zondagochtenden zijn eigenlijk wel de besten denk ik. Hoe ik laat wakker word en de zonnestralen die langs het dikke gordijn heen naar binnen glippen bestudeer. Ik bekijk de felheid en de gloed die ze met zich meenemen. Ik probeer de tijd eruit op te maken, hoe bewolkt het is. Ik plant mijn hoofd terug in mijn kussen en veer weer overeind wanneer ik het besloten dat ik niet meer wil slapen. Wat ik vaak doe op deze zondagochtenden is lezen. Lang en onverstoord lezen. Uit knappe boeken, vlotte sprookjesverhalen.

Dat wat volgt is het pyjama-ochtend gedeelte, waarbij de enige vorm van lichamelijke beweging waarschijnlijk het bukken voor de mand met warme sokken zal zijn en het roeren van geurige brokjes ei in een pan. Ik roetsj van de leuning van de trap af. Nee, natuurlijk doe ik dit niet. Dit was enkel voor het idyllische effect. Zie je mij al van een trapleuning afroetsjen? Al zou ik het graag een keer doen.

Door de deur open te doen verwelkom ik mezelf in het gevoel van warmte en de geur van afbakbroodjes. De oven blaast stoom wanneer het deurtje open gaat en vanachter beslagen brillenglazen kijkt een paar ogen mij vrolijk aan. Wat volgt is de geur van zoetzure, versgeperste sinaasappelsap die zich verscholen heeft in een enorme gifgroene kan. Gelukkig maar dat de kleur niet zo aanwezig is.

 

Een smakelijk zondagmorgen ontbijt later straalt alles nog steeds rust uit. Overal in huis ruikt het nu naar het fenomeen 'zondag.' Ervan vluchten lukt niet, al zou je jezelf tegen het plafond van de zolder aan plakken met duck tape, de smakelijkheid van het ontbijt, van warm brood, warm ei, koude melk en koude kaas lijkt zelfs uit het duck tape te komen, waarmee je jezelf had vastgemaakt aan het plafond.  Dit soort momenten zouden nooit verstoord mogen worden, vind ik. Zondagen hebben een speciaal iets juist door dat wekelijks terugkomende gevoel van rust en badjassen. Iets stressvols zou er wat mij betreft met de zachte kussens van de bank waarin ik me graag nestel uitgeslagen moeten worden. De kussens zouden een leger moeten vormen en op hun pasontwikkelde beentjes hun slachtoffer aan moeten vallen. Met al hun kracht smashen ze zichzelf dan in het gezicht van de tegenstander. De tegenstander heeft geen schijn van kans en vlucht. En ik voel me veilig bij de dappere kussens, die dapperder zijn dan ik en ondanks hun fluweelzachte buitenkant het lef wel hebben voor het prachtige moment dat de zondag angstvallig in zich houdt te vechten en het te verdedigen. Sterk als ze zijn. En slap als ik ben, dat ik zelfs van een kussen met beentjes zou verliezen. Jammer hoor, dat kussens geen beentjes hebben.

Want op zondagen is het niet erg dat je iets vergeet. Het is bijna (lees: bijna) grappig wanneer je een andere kamer inloopt en vergeet wat je wilde pakken. Zondagen zijn opa en oma bezoekjes, die eigenlijk ook altijd een rustgevende werking hebben. Het zijn koekjes, knakworstjes en comfortabele kleding. Het zijn ambitieuze ideeën waar meestal weinig van terechtkomt. In de winter is het bij de kachel zitten.




En dan komt de zondagavond. Het wordt donker en duister, ook vanbinnen. Want de vrede, die kenmerkende liefde die de zondag voor mij uitstraalt sijpelt langzaam weg. Het verdwijnt met de laatste druppels versgeperste sinaasappelsap. Want langzaam maakt de drukte van de week zijn entree weer. Het is een terugkomend proces, een die de zwaarte van spanning met zich mee brengt. De druk van het moeten bewijzen tegenover anderen. Het neemt de lichtheid weg dat alles wel goed is zo.

Op het moment neemt het ook de spanning van onzekerheid en onbekendheid met zich mee. Een grote reistas stalt zich voor mij uit. Er zal nog een heleboel in moeten voor mijn schoolkamp aanbreekt. Om mij heen hoor ik allemaal volmaakte kreten van vreugde. Wat ik in de tas stop is een mengeling. Een mengeling van vreugde en iets dat dieper zit, de tweede laag zeg maar. Om in de idyllische sfeer van het kamperen te blijven en de kilheid van onzekerheid te verdrijven kijk ik foto's.
Momenten uit een film die ik (tot mijn schande) nog niet gezien heb. Op het moment vind ik het eigenlijk zo erg nog niet dat ik het hele verhaal erachter nog niet ken. Dat houdt de beelden meer blanco denk ik en doet mij focussen op padvinderskleding en verrekijkers.
Het onderstaande beeldmateriaal komt uit de film Moonrise Kingdom en is dus geen eigendom of iets in die richting van ondergetekende. Ook moet ik de website Weheartit.com dankbaar zijn, al figureert dit nu meer als een zoekmachine en mogen de aardige mensen die het beeldmateriaal toevoegden aan deze site ook zonder twijfel een blijk van waardering krijgen. Dus bij deze.










 De hele essentie en nood van dit stuk ben ik vergeten. Het zal vast komen door de betovering van de zondag.

Tot ziens