De lunchbox

Sultana swag.

Veel mensen klagen over het feit dat hun lunchbrood niet lekker is, dat het te veel tijd kost om het te maken. Eigenlijk klagen ze over veel, die mensen. Maar dat maakt niet uit. Ik vermaak me wel met het maken van mijn lunchbox. Ik denk zelfs dat ik er een soort hobby van heb gemaakt, elke avond als de lantaarnpalen aanstaan. Dat het niet altijd alleen pindakaas hoeft te zijn bewijs ik na een brugklas jaar en alweer een maand boterhammen smeren wel. En  het is  het waard. Al blijft het een bijzondere hobby

Hoe het smeermes over de boterham heen schraapt en de halvarine geleidelijk verspreidt.
Hoe de geur van ketchup vermengd met verse basilicum.
Hoe de gloeiend hete olie onder de omelet door spettert.
Het rekken van het elastiek als teken van afsluiting van een terugkomend ritueel.
Hoe de olijfjes in half worden gesneden
Hoe de sla klinkt als hij wordt afgescheurd van zijn krop
Hoe de tomaatjes in mijn natte handen nog blinken alsof ze zijn bezet met kristalletjes in het licht van de lampen boven het fornuis.

Een beeld dat ik zag in het prachtige Hoorn.
Dit is toch gewoon te mooi?

Nieuwsgierige gezichtjes kijken langs de korst en vinden laag op laag (op laag). Tussendoor puilt er nog ergens een walnootje uit. Of wat plakjes aardbei, een aantal snippers kaas. Sommigen vroegen ernaar wat ik op mijn brood had gesmeerd ("Zo, en wat zit er vandaag nou weer allemaal tussen dat brood van je?!"). Ja, het is een bijzondere hobby.

Wat ik alleen nog nooit op mijn brood heb gehad in de lunchbox is kokosbrood. En nu moet je weten dat ik als klein kind een verslaving had voor kokosbrood. Na een tijd kocht mijn moeder het niet meer. Ik ga eens zelf kokosbrood maken heb ik zojuist besloten.

Dat brengt me bij iets wat ik afgelopen weekend zelf heb gemaakt. Mijn eigen sultana's. Oke, ze zijn wel een beetje (heel erg) anders dan de voorverpakte versie uit de door tl-lampen verlichte schappen, maar ze doen zeker niet onder. De winkel sultana's waren vroeger ook altijd iets dat ik stiekem het winkelwagentje in zou smokkelen. Grappig dat mijn klasgenootjes altijd met de wildste verhalen kwamen over wat ze nu weer mee hadden zien te krijgen tot in de uiteindelijke boodschappen tas aan toe, maar dat mijn overlevingspakketjes de kassa zelden (lees: nooit) haalden. Ook de nieuwe versie van Sultana vind ik overheerlijk, als in O-ver-heer-lijk (lang opgerekte 'O'). Ik bedoel die met kaneel en die met kokos. Echt hoor, made in heaven.

De volgende keer beloof ik hierbij plechtig dat ik mijn Sultana recept zal geven. Amen.
(Dit moet echt cursief, want dan lees ik het de volgende keer dat ik deze pagina opstart als een van de eerste dingen en dan vergeet ik het niet en dat heb ik geen verbroken beloftes en bloed (ketchup?) , dood en verderf.)