Exotische fruitmix

Dagboek van een broekzak







Broek van Zara.
Helaas zijn de kleuren wat dof geworden op de foto.





1.
Oh hallo.
Dus ach, waar moet ik beginnen? Waar de rest van mij meestal voornamelijk het onderwerp is wordt ik meestal vergeten. Hoe zielig. Terwijl men eigenlijk niet zomaar zou mogen vergeten wie er uiteindelijk verantwoordelijk is voor het dragen van plakkerige snoepwikkels, telefoons en vergeet de geheime briefjes niet. Mijn draagster heeft mij haar handen gegeven om te beschermen. Door alle wrijving tegen de draden ben ik helaas gescheurd. Vaak genoeg kneep ze mijn stof al samen of zette haar knokkels wat over mijn rand heen, te tonen aan dat buiten het diepe gat dat 'broekzak' heet. "Ik ken het als mijn broekzak!" Hoor ik ze vaak en vaag ergens ver weg roepen. Triest dat er meestal weinig van klopt en ze er soms vol verbazing nog geldbriefjes uitvissen. Mijn draagster overkwam dit niet. Toen mijn draden scheurden bleef ze haar lange vingers nog in mij verstoppen. Nog vaker zelfs. Het was nu niet meer alleen een 'relaxte chillplek' geworden. Nu voelde ze door mij heen haar huid. Benen met kleine haartjes erop, die ik ook steeds voel kietelen. Soms een zachtzoete geur van bodylotion, die ik ook steeds voel kietelen. En altijd als ze zich ongemakkelijk voelde en haar benen trilde kon ze nu haar duim (later haar vingers) door het gat dat zich in mij had gevormd steken en de gevallen tot rust brengen. Als ze zenuwachtig was tikte ze weleens met haar nagel in het been. De gaten in mij kwamen eigenlijk zeer goed van pas. Na verloop van tijd verschenen de gaten ook in mijn wederhelft, mijn voorbeeld van symmetrie. De broekzak aan de andere kant. Een enkele keer vergat ze dat ze er zaten. Zo liet ze haar telefoon in haar zak glijden. Op zijn beurt gleed de telefoon even later langs haar been, zo haar sok in. Ja, het moet een grappig tafereel zijn geweest, daar in de supermarkt, tussen de mergpijpjes. Het kind dat opeens een telefoon uit haar sok tevoorschijn haalde. Met gaten in haar kleding wist ze haar moeder meestal snel te vinden. Mijn gaten hield ze nog geheim. Het was eigenlijk te handig denk ik.
Eigenlijk weet ik ook niet waar er zo'n ophef over is. Ik weet niet hoe ik er vanbuiten uitzie. Zou ik trots op mezelf zijn? Op waaraan ik ben vastgekoppeld? Doordat mijn stof zo dun is kan ik soms toch een kleine glimp opvangen van de print die de broek siert, maar die is maar heel licht op zulke momenten. Heel soms, heel soms haalt ze mij tevoorschijn. Het is op grappige momenten, dat wel. Erg veel tijd om te lachen is er niet. Ik moet mezelf snel van de buitenkant bekijken. Het korte beeld dat ik krijg van de buitenwereld neem ik snel in  me op. Ik neem het weer mee de donkere diepte in. Soms kan ik ook iets meekrijgen door de geur van haar handen. Zo weet ik het onmiddellijk wanneer ze net bij haar opa en oma heeft gegeten. Ik herken de geur van geborstelde haren inmiddels. Ook de geur van haar zusje is niet onbekend meer. De bakker ruik ik al van verre afstand, daarvoor hoeft ze haar handen niet eens in mij te plaatsen.
Ook kom ik steeds meer te weten door de reacties die ik van buitenaf op mijn buitenkant binnenkrijg. Sommigen vinden het maar raar. "Alsof ze de jungle op dr broek heeft." werd weleens gezegd. Een compliment als je het mij vraagt. Ook de complimenten die weliswaar ook echt bedoeld zijn als complimenten hoor ik met erg veel dank aan. Mijn draagster ook, zo te voelen aan het verrukte wrijven van haar duimen tegen de rest van haar vingers.
Eens in de zoveel tijd ga ik binnenstebuiten. Dit zijn momenten van euforie voor mij. Nu ben ik eens de buitenkant. In die tijden verblijf ik altijd in de badkamer, de wasmand om precies te zijn. Dan maak ik veel mee. Zo lang mogelijk geniet ik ervan. Ik zuig alles op wat er om mij heen gebeurd. Want ik weet dat het zal veranderen in een donkere diepte.